Ffarwel

Mae fy Mam wedi marw.  Dw i’n dal ffeindio hynny anodd i amgyffred.

Pan mae rhywun agos i ti wedi marw, mae e’n ddifrodus, credu.  Mae e’n cymryd y gwyntog o’ch hwyliau – dych chi ddim yn teimlo fel dych chi’n moyn gwneud unrhywbeth.

Pan maen nhw newydd basio, mae e’n ddolur (?) y mwyaf.  Mae e’n ddolur achos bod chi’n cofio pethau amdanyn nhw; dych chi’n gallu eu gweld nhw, dych chi’n gallu clywed eu llais, cofia’u dullweddau.   Wedyn, yn sydyn, maen nhw wedi mynd.  Just like that.  Am byth.

A sylweddoloch y byddwch chi byth cwtsh â nhw eto, dych chi byth cyffwrdd â’u braich neu afael eu llaw.  Dych chi byth gusan eu gwefusau neu deimlo’r cynhesrwydd o’u boch.  Dych chi byth gwrando ar eu chwerthin, rhannu jôc neu dywedwch wrthyn nhw bod chi’n eu caru nhw.  Ac mae e’n torri eich calon o’ch bron a dych chi’n crio.  Does dim byd arall gwneud.

A dych chi’n dymuno’r gallwch eu gweld nhw dim ond unwaith mwy cyn iddyn nhw fynd bant am byth.  Ond dych chi ddim.

Ffarwelia Mam.  Byddi di yn fy nghalon am byth.

6 thoughts on “Ffarwel

  1. Peggi, mae’n ddrwg gen i. Bydd hi’n anodd am sbel ond bydd hi eto gyda ti mewn cofion – cofion da. Cofia’r amserau hapus, yr amserau hwyl. Roedd hi’n ddynes hyfryd. Rhoddodd hi hynny i di. Gan bwyll bach; yn ara’ bach.

    Hazel

Gadael Ymateb

Rhowch eich manylion isod neu cliciwch ar eicon i fewngofnodi:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Newid )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Newid )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Newid )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Newid )

Connecting to %s