Ffrindiau

Weithiau, mae e’n anodd fod ar ben eich hunan.  Arbennig  yn y parc ar ddydd hyfryd – mae pawb yn gafael dwylo neu gerdded braich yn fraich; yn treulio amser gyda theulu a phobol carant.

Ond hefyd, weithiau, mae rhywbeth yn cyffwrdd ag eich bywyd a sylweddolwch fod pethau ddim mor ddrwg fel maen nhw’n ymddangos.

Penderfynais i stopio a gwrando â band chwarae ar y lawnt ar bwys y tŷ mawr yn Gerddi Clun prynhawn ‘ma.  Wrth i fi gerdded at y pebyll ro’n i’n fy ngweld gan gi du tew bach.  Roedd hi mor dew, roedd hi’n honcian pan gerddodd! Mae’r ci yn fy atgoffa o fy nghi cyntaf.  Edrychodd y ci arna i, ysgydwodd ei chynffon ac daeth hi i fi.  Crafaf ei chefn a siaradais â hi i funud neu ddau.

Wel, yn fuan aeth hi yn ôl i’i pherchennog ac es i ar i’r pebyll.  Ar ôl tamaid bach trois i fynd.  Roedd y ci bach yn sefyll dros y ffordd, gwelodd fi a gwenodd gwên fawr iawn arna i; yna brysiodd mor yn gyflym na gall hi i fi.  Mae hi’n olwg mor  hapus fy ngweld i!  Teimlais fel y person mwyaf pwysig yn y byd ar y foment ‘na.

Gwnaeth y cyfarfod siawns bach ‘na fy’r holl ddiwrnod ac ar ôl hynny, do’n i ddim  yn teimlo cymaint ar ben fy hunan.

2 thoughts on “Ffrindiau

  1. ” Roedd y ci bach yn sefyll dros y ffordd, gwelodd fi a gwenodd gwên fawr iawn arna i;”
    🙂 Dim ond perchen ci arall yn ei chredu hi.🙂

Gadael Ymateb

Rhowch eich manylion isod neu cliciwch ar eicon i fewngofnodi:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Newid )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Newid )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Newid )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Newid )

Connecting to %s