Dwi’n casáu’r penwythnos. Gyda theulu yw fy ffrindiau ac felly ffeindiaf fy hunan ar ben ‘n hunan. Isel ‘n ysbryd yw hynny. Dwi wedi blino o fod ar ben ‘n hunan ar bob penwythnos! Ond weithiau, mae e’n talu i fod isel ‘n ysbryd. Roedd heddiw un o’r troen ‘na.

Ar ôl i fi weithio trwy’r bore, roeddwn i’n teimlo eithaf sori i fy hunan ac felly penderfynais i fynd am dro yn y car. Wastad neis pan ddych chi’n cael ‘pity parti’ i ffeindio lle tawel a mwynha cri dda! Gyrrais i bant i’r Gwŷr a ffeindiais i fy hunan yn Cefn Bryn (dim ffoto dda). Wel, dim ond perffaith roedd hyn! Eisteddais i i amser hir, edrychais i ar y olygfa bendigedig iawn iawn. Rhaid i fi gyffesu bod i wedi dod â heddwch i fi, yn eistedd yna, ar ben ‘n hunan gyda natur o’m cwmpas. Mae’r gwynt yn fy wyneb ac mae’r gwynto o blanhigion ffres o’r glaw. “Cartref yw hwn nawr. Dim ots os weithiau mae’n anodd, neu stressful, neu unig, yma yw’r lle dylwn i fod.”, meddyliais.

Ar ôl tipyn bach, mae gwraig yn dod cerdded gyda’i chi. Doedd dim syniad ‘da fi lle roeddwn, felly gofynnais i ohoni hi, “Beth yw’r lle ‘ma?” Dywedodd hi wrtha i “Arthur’s Stone” ac wedyn, siaradodd hi i roedd llawer o storïau am y garreg. Ond mae hi hoff yn siarad am Arthur yn cerdded yn Llanelli gyda charreg yn ei esgid. Ar ôl tipyn bach, roedd y garreg yn cythruddo ac roedd e’n gwared ar y garreg a thaflodd e mor bell â phosib. Roedd e’n cyrraedd ar Gefn Bryn. Stori dda iawn, ie?

Wel, dechreuasem ni siarad ac mae hi’n byw dim pell ohonof i. Cerddon ni mynd yn ôl ein ceir ni, yn siarad ac roedd e’n neis iawn iawn. (Roedd ei chi’n hyfryd hefyd.) Felly treilliais i brynhawn hyfryd er gwaethaf fy hunan. Dw i’n dal ar ben ‘n hunan ac unig, ond dw i ddim yn teimlo fel drwg amdano fe. :O)