Dych chi’n gwybod, llawer o’r amser mae e’n bosibl ysgaru fy hunan o’r bobol yn ymladd tannau ar fforestydd. Ond mae bob unwaith yn dro dyna rywun sy’n cyffwrdd chi a dych chi’n teimlo’r colled. Digwyddodd hynny i fi a phawb ar y fforest Klamath y diwrnod arall.

Mae y dyn ‘ma. Dw i ddim yn nabod fe – dyw e ddim yn dod o’n hardal ni. Ond mae rhywbeth am ei wyneb sy’n gwneud fi nhrist bod e wedi mawr. Mae e’n dangos mor neis a dw i’n meddwl bod ei deulu yn colli fe yn fawr. A shwd trist y rhaid iddo fe wedi mawr pell o gartref. Pwy gwybod pan roedd ei deulu yn gweld fe diwethaf. Misoedd efalli.

Dw i’n gwybod bod ei teulu ddim yn gallu darllen y post ‘ma, bydda i’n anfon fy nghydymdeimladau gyda’r personél fforest eraill yn Saesneg wrth gwrs. Ond bydda i’n anfon nhw yma hefyd. Mae fy nghalon yn mynd mas iddyn nhw.