Plaen ac yn syml, dw i’n caru fy mywyd ar hyn o bryd. Arbennig, dw i’n caru’r lle dw i’n byw; Cymru. Dyw hynny ddim yn dweud bod popeth yn Gymru’n wych iawn iawn. Yn amlwg, dyw e ddim. Does dim lle fel hynny. Ond, mae Cymru’n ffitio â fi.

Pan ymwelais i â Chymru am 2006, dywedais i wrth fy ffrind “Dw i ddim yn credu bod i’n teimlo cymaint yn gartrefol.” Teimlaf ddal y ffordd ‘na. Mae e’n dangos bod ymhobman bod i’n mynd, cwrddaf â phobol neis a/neu ddiddorol. Bore ‘ma, cwrddais i â phlismones fel edrychais i ar dŷ yng Nghilâ. Dyn ni’n dechrau sôn a chawson ni sgwrs yn wych.

Roeddwn i’n meddwl am hyn ddoe fel cerddais i ym Marc Clyne yn tynnu lluniau, a dweud yn wir. Roeddwn i’n meddwl “sut lwcus i fod yma dw i”. Ers fy hollol oes, dw i wedi bod dysgu bod technoleg yw’r peth mwyaf pwysig. Ond dw i ddim yn dda iawn â thechnoleg. Dw i’n ofnadwy yn wneud maths – Golygaf ofnadwy yn fawr iawn iawn iawn iawn. Does dim digon o ‘iawns’ yn y byd mynegi fe. :O( Rhaid i chi wneud maths iawn i fod da â thechnoleg.

Ond dw i’n rhesymol da â’r celfyddydau, dw i wedi chwarae cerddoriaeth ers plentyndod, ac mae ysgrifennu’n dod â phleser mawr i fi. Mae hynny yn fath o bethau bod i’n hoffi. Dw i ddim yn siŵr os gallaf, ond mwyhaf garu hefyd ers ymunaf â’r côr. Felly, dw i’n gwerthfawrogi’r pethau ‘na yn fywyd. Yma, yng Nghymru, mae pobol yn gwerthfawrogi nhw hefyd. Felly, dw i’n credu bod hwn yn y rheswm prif fod i’n teimlo fel gwnaf.

Nawr, os dim ond gallwn i siarad Cymraeg yn rhugl, byddai bywyd yn berffaith!

Beth bynnag, digon o hynny. *pawb yn llonni* :O)

Fel dywedais i, es i i Barc Clyne ddoe – i’r tro cyntaf. Mae e’n amser neis – wel, neis ar ôl y plant ceisio i redeg fi lawr gyda’u beiciau’n mynd heibio i fi. Dw i’n ceisio tynnu lluniau celfydd defnyddio fy lens newydd. Doedd llawer o lwc ‘da fi. Ond roeddwn i wedi hwyl yn ceisio. Gwnes i dynnu un llun o aderyn bod dw i ddim yn gallu adnabod. Ydy unrhywun yn gwybod? Hyfryd iawn iawn roedd ei chanu.